การศึกษาและวิเคราะห์รูปแบบของการตัดต่อเพื่อสร้างความหมายและอารมณ์ของหนังสั้นบ้านฉันบ้านเธอ

การตัดต่อภาพยนตร์เปรียบเสมือน “การประพันธ์เรื่องราวคนสุดท้าย” ที่มีบทบาทสำคัญในการจัดระเบียบข้อมูลและอารมณ์ วัตถุประสงค์การวิจัย: เพื่อศึกษารูปแบบการตัดต่อที่สร้างความหมายและอารมณ์ในภาพยนตร์สั้น 5 เรื่องจากโครงการ “สื่อสร้างสรรค์เล่าหนังสั้นบ้านฉันบ้านเธอ” ระเบียบวิธีวิจัย: ใช้วิจัยเชิงคุณภาพด้วยเทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาภายใต้กรอบทฤษฎีมองทาจ (Montage) และการตัดต่อเพื่อความต่อเนื่อง (Continuity Editing) เป็นพื้นฐานในการวิเคราะห์ ผลการวิจัย: พบว่าผู้สร้างภาพยนตร์รุ่นใหม่ได้ประยุกต์ใช้เทคนิคการตัดต่อที่เป็นสากลมาถ่ายทอดเรื่องราวเฉพาะถิ่น (Local Context) ได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยในด้านความต่อเนื่องมีการลำดับภาพและเสียงอย่างเคร่งครัดเพื่อสร้างความสมจริง (Verisimilitude) ในเชิงสุนทรียศาสตร์มีการใช้การตัดสลับ (Cross-Cutting) ในลักษณะ “มองทาจเชิงปัญญา” (Intellectual Montage) เพื่อสร้างเสียงสะท้อนเชิงแนวคิด (Thematic Resonance) ขณะที่การตัดต่อแบบมองทาจและแบบไดนามิกส์ถูกใช้เพื่อย่นย่อเวลาและปรับจังหวะ (Pacing) เพื่อปลุกเร้าอารมณ์ตามลำดับ ทั้งนี้ไม่พบการใช้เทคนิค Flashback และ Flashforward เนื่องจากเน้นเส้นเรื่องปัจจุบันเป็นหลัก สรุป: งานวิจัยนี้ชี้ให้เห็นว่าการเลือกใช้ยุทธศาสตร์การตัดต่อที่เหมาะสมส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่อการสร้าง “ไวยากรณ์ทางอารมณ์” (Emotional Syntax) และการเข้าถึงเนื้อหาที่มีคุณภาพ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าภาษาภาพยนตร์สากลสามารถถูกดัดแปลงเพื่อสื่อสารอัตลักษณ์ท้องถิ่นและประเด็นร่วมสมัยของไทยได้อย่างทรงพลัง โดยผลการวิจัยสามารถนำไปบูรณาการในหลักสูตรภาพยนตร์ดิจิทัลเพื่อพัฒนาศักยภาพนักตัดต่อในอนาคตให้มีความเข้าใจลึกซึ้งในศาสตร์และศิลป์ของการลำดับภาพ