การสื่อสารความเสี่ยงภัยพิบัติแผ่นดินไหวในจังหวัดภูเก็ต

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) กระบวนการสื่อสารความเสี่ยงภัยพิบัติแผ่นดินไหวของจังหวัดภูเก็ต ที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 2) การรับรู้ความเสี่ยงภัยพิบัติแผ่นดินไหวของประชาชนในจังหวัดภูเก็ต 3) ปัญหาของการสื่อสารความเสี่ยงภัยพิบัติแผ่นดินไหวของจังหวัดภูเก็ต และ 4) เพื่อนำเสนอแนวทางการสื่อสารความเสี่ยงภัยพิบัติแผ่นดินไหวที่เหมาะสมของจังหวัดภูเก็ตระเบียบวิธีการวิจัยใช้แบบผสมระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงปริมาณ การวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิธีการวิจัยเอกสาร และการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง มีผู้ให้ข้อมูลรวม 37 คน ที่เป็นเจ้าหน้าที่ภาครัฐ นักวิทยาศาสตร์ นักข่าวหนังสือพิมพ์ และผู้นำความคิดเห็น ส่วนการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้การสำรวจศึกษาการรับรู้ความเสี่ยงภัยพิบัติแผ่นดินไหว จากกลุ่มตัวอย่างประชาชนในจังหวัดภูเก็ต จำนวน 404 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือเก็บข้อมูล สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบน มาตรฐาน การทดสอบค่าที การทดสอบค่าความแปรปรวนทางเดียว และการทดสอบความสัมพันธ์ด้วย ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันผลการวิจัยพบว่า 1) กระบวนการสื่อสารความเสี่ยงภัยพิบัติแผ่นดินไหวของจังหวัดภูเก็ตที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 สวนใหญ่เกิดขึ้นในช่วงระหว่างและหลั่งมากกว่าก่อนเกิดภัยพิบัติแผ่นดินไหว 2) การรับรู้ความเสี่ยงภัยพิบัติแผ่นดินไหวของประชาชนในจังหวัดภูเก็ตอยู่ในระดับปานกลาง 3) ปัญหาหลักของการสื่อสารความเสี่ยงภัยพิบัติแผ่นดินไหวของจังหวัดภูเก็ตที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 คือ ขาดการเผยแพร่ข้อมูลเรื่องความเสียงภัยพิบัติแผ่นดินไหวที่มีศูนย์กลางบนบกในจังหวัดภูเก็ต และ 4) แนวทางการสื่อสารความเลี่ยงภัยพิบัติแผ่นดินไหวที่เหมาะสมของจังหวัดภูเก็ตคือ ควรสื่อสารกับกลุ่มที่รับรู้ความเสี่ยงต่ำ ได้แก่ ผู้ที่อยู่ในอำเภอกะทู้ อาศัยในอาคารคอนกรีตผสมไม้ ไม่เคยมีประสบการณ์ตรงในการเผชิญภัยพิบัติแผ่นดินไหว สารที่ควรสื่อสารเพิ่มเติมคือ ความเสี่ยงภัยพิบัติแผ่นดินไหวที่มีศูนย์กลางบนบกในจังหวัดภูเก็ต หน่วยงานและหมายเลขโทรศัพท์ฉุกเฉิน ข้อปฏิบัติขณะเผชิญภัยพิบัติแผ่นดินไหว โดยทำให้ประชาชนมีความรู้พร้อมใช้งาน เพราะแผ่นดินไหวพยากรณ์ล่วงหน้าไม่ได้